مرگ و جدایی
آب می رود ریگزارش می ماند دوست می میرد یادگارش می ماند
غروب عاشقان رنگش طلایست که ولی افسوس آخرش مرگ و جدایست
 |
 |
 |
تنها بودن را دوست دارم
خدا تنهاست
فرار از عشق
چرا عشق؟؟؟ واقعا چرا مگه عشق چی داره که همه ازش فرار می کنند عشق پایان انتظار است عشق تولد خاطره هاست عشق نگاه علاقه هاست عشق صدای پروانه هاست عشق زاده نگاهاست پس واقعا چرا ما از چیز به این به این زیبای که خدا و وجود ما گذاشته فرار می کنیم
پرسیدام چرا تنها؟؟؟
پرسید به خاطر چه کسی زنده هستی؟ 
با وجود اینکه دلم می خواست با تمام وجود داد بزنم بخاطر تو گفتم به خاطر هیچ کس
پرسید به خاطر چه چیزی زنده هستی؟
با بغض گفتم: به خاطر هیچ چیز
از او پرسیدم تو به خاطر چه کسی زنده هستی؟
با لبخندی اشک آلود گفت به خاطر کسی که مرا هیچ می داند...
کلاس درس ۱۱۰
سر کلاس ادبیات معلم گفت
فعل رفتن رو صرف کن
گفتم : رفتم ...رفتی ...رفت
ساکت می شوم ، می خندم ،
ولی خنده ام تلخ می شود
معلم داد می زند : خوب بعد ؟ ادامه بده
و من می گویم : رفت ...رفت ...رفت
رفت و دلم شکست ...غم رو دلم نشست
رفت و شادیم مُرد ...شور و نشاط رو از دلم برد
رفت ...رفت ...رفت
و من می خندم و می گویم :
خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است
کارم از گریه گذشته که به آن می خندم
نا امیدی
تکیه به شونه هام نکن من از خودت خسته ترم...
مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم..
کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟...
حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟...
مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا...
نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها...
تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه...
یه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه...
من عاشقم همین و بس , غصه نداره بی کسی...
قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسی
حرم عشق تنها
مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم..
کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟...
حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟...
مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا...
نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها...
تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه...
یه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه...
من عاشقم همین و بس , غصه نداره بی کسی...
قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم
تکیه به شونه هام نکن من از خودت خسته ترم...
دختر عاشق تنها۱۱۰
عاشقانه در این باغ توت می خندند
پرندها که در اوج سکوت می خندند
نشسته ای و به شوق لبان معصومت
دو توت در هیجان هبوط می خندند
درختهای جوان از حلاوت نفست
در التهاب دعا و قنوت می خندند
و این خوش آمد پروانه هاست می بینی؟!
که پیش پای شما در سکوت می خندند
بخند ...آه... لب سرخ تو که می خندد
لبان منتظر روبه روت می خندند
عشق ۱۱۰ چرا عزیزم
اینک برایم اشک بریز - اینک زمان برای جسارت تنگ است - شانه هایت را
لمس نکرده ربودند و نهایت تمام حرف هایمان شد ... افسوس - چقدر غریبه
شده ایم - اینک فقط من و تو هستیم - تنهای تنهای تنها
دلم می سوزه واسه نامه هایی که هیچ وقت پست نشدند و رو طاقچه اتاق
،مثل همیشه توی تب انتظار سوختند.......
راستی چه کسی می دونه فردا فرصتی برای جبران نامهربونی ها و
غفلت های امروز پیدا می کنه...؟؟!!
حرف آخر:
خواستم برای نبودنت دلتنگی کنم
که ....خیالت آمد
کاش آن روز که تقدیم تو شد همه ی هستی من
می سپردم که مواظب باشی جنس این جام بلور است
لبریز از عشق و غرور گر بازیچه شود
می شکند... می شکند ...می شکند... می شکند
من پذیرفتم شکســــــــت خویش را
پندهای عقل دور اندیش را
من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد اشنا دیوانه است
میروم از رفتن من باش شــــــــــــاد
از عذاب دیدنم ازاد باش
گر چه تو زودتر از من میـــــــــــروی
آرزو دارم ولی عاشق شوی
ارزو دارم بفــــهـــــمی درد را
تلخی برخورد های سرد را....
جان کندن من بود نمی دانستم تیغ در گردن من بود نمی دانستم
آنچه در حجم پر از درد گلویم پژمرد آخرین شیون بود نمی دانستم
تا نمردم بگذارید که فریاد کنم دوست هم دشمن من بود نمی دانستم
از همان خنده که معنای عطوفت می داد نیتش کشتن من بود نمی دانستم
آنچه من عاطفه پنداشتمش آتش خرمن من بود نمی دانستم
لحظه وصل من و دوست،خدا می داند وقت جان کندن من بود نمی
خیلی حرفهاست که بگم ولی همزبونی نیست
تشنه محبتم دست مهربونی نیست
غیر غم توی دلم چیزی پیدا نمیشه
بی تو این دنیا برام دیگه دنیا نمیشه
بی تو آسمون سیاهه همیشه
بی تو چشم من به راهه همیشه
چشمای تو خورشید دنیای تاریک منه
اگه از درد دلم هر چی بگم بازم کمه
کاشکی که میشد از توی سینه دلمو دربیارم
جای این دل توی سینه یه سنگ خارا بزارم
جنگل سبز چشات همه دنیای منه
نمی خوام گریه کنم
گر چه وقت رفتنه
کاشکی که عاشق بودی تا دردمو بدونی
دنیای غصه هارو از تو چشام بخونی
نه تنها من تو هم دنیای دردی
مخواه از من گناهت را ببخشم
تو می دانی که با این دل چه کردی
برو نامهربان بیگانه با من
تو هر لحظه به رنگی در می آیی
رها کن این دل دیوانه ام را
برو سیرم از این دیر آشنایی
وفا کردم،خطا کردم
نمان دیگر کنارم
مکن افسون ،دلم پر خون
تو را باور ندارم
می آیی در کنارم می نشینی
ز عشقت قصه می گویی کنارم
دلم با اون نگاهت در نگاهم
به تو گویم رهایم کن رهایم
به سر آهنگ رفتن داری آنگه
به روی قلب من پا می گذاری
تو می گفتی که می مانی دریغا
مرا تنهای تنها می گذاری
وفا کردم ، خطا کردم
مکن افسون ،دلم پر خون
تورا باور ندارم
چشم گریانه تنها
فـدای چـشـمات اگه چشمام بارونیه
فـدای چـشـمات اگه گریم پنهونیه
فـدای چـشـمات اگه هنوز پریشونم بخاطر تو
فـدای چـشـمات تلخی لحظه های من
فـدای چـشـمات لرزیدن صدای من
فـدای چـشـمات اگه خرابو داغونم بخاطر تو
