شهادت مولای مظلومان عالم، علی ابن ابیطالب (ع) تسلیت باد

مهربانا من دلم در مهر تو گشته اسیر

دستهایم در فراقت مانده بی چیز و فقیر

چشم من در انتظار قامتت خیره به در

دستهامان منتظر بر قرص نان مرد پیر

کوچه ها هر شب ز عِطرت نورباران می شدند

خانه ها با نای گرمت چون گلستان می شدند

عِطر شیرین حضورت مانده در دلهای ما

آه کوچه یاد دارد مهر دیرین تو را

 مهربانا، خانه ام بی یاد تو چون کومه ای است

کومه بی روح است و ماتم خانه ای است

سینه پر درد است و من پر ناله ام

سایه ابری سیه بر خانه ام

قلب کوچه می تپد از ناله ها

باز می گوید قصه هجر تو را

ای علی، ای آشنا با کوچه های شب زده

ای علی، ای مایه فخر و مباهات همه

گامهایت پیک شادی بود و نور

دستهایت گرم و مهرانگیز بود در اوج شور

چاه میداند صدای ناله هایت را به شب

می شناسد غربت دیرینه ات با تاب و تب

می شناسد اشکهای گرم حیدری

سینۀ پر درد و نای خسته ای

چاه خوب میداند غم و درد تو را

خوب میداند صدای گریه های بی صدا

مانده ام محزون ز داغ هجر تو

می سرایم آیه های ذکر تو

در گلو فریادها خفته در حِرمان تو

اشکها بر گونه ها می غلتد از فِقدان تو

باز غم در سینه غوغا می کند

اشک را بر گونه رسوا می کند

باز ماتم، خانه را در می زند

از فراسوی افق گلبانگ حیدر می زند

باز پاهایم ندارد قوت اِستادگی

چشمهایم خون ببارد در غم دلدادگی

سینه مالامالِ درد هجر تو

خانه تاریک از نوای ذکر تو

می شناسم غربت آن لحظه های بی کسی

درد دل با چاه کردن از غم بی یاوری

آه، سنگین است این بغضِ مانده در گلو

وین شکستن در خود و همچون سبو

بغضِ سنگین در گلو بیداد کرد

اشک را در دیده ها فریاد کرد

مرد میدان پر کشید از آشیان

ناله های درد بر شد تا آسمان

خانه ها یکسر همه ماتمکده است

کوچه ها لبریزِ درد و غمزده است

غم به جانها میزند چنگی حزین

ناله ها در سینه ها فریاد برآرد غمین

گریه بود آن شب، سکوت کوچه ها را می شکست

ناله های مانده در بغض گلو را می شکست

آری آن ماه عدالت در شبی بی نور شد

چشمهای منتظر بر دست او مهجور شد

بعدِ او شب بی امان دریا گریست

تا که دنیا هست، اشکها را گو، نایست

دل هنوز هم بیقراری می کند

اشک را از دیده جاری می کند

مهربانا، من دلم در مهر تو گشته اسیر

دستهایم در فراقت مانده بی چیز و فقیر

در شبهای قدر التماس دعا دوستان عزیز

شهادت علی (ع) اگرچه مظلومانه است و فرق شکافته او اگرچه جگرسوز، اما اساس مظلومیت علی، نه در شهادت علی است و نه در فرق شکافته او. مظلومیت علی نه بر پایه سکوت علی استوار است و نه بر مبنای صبر علی، که صبر و سکوت تنها دو شاخه‌اند از راز درخت ستبر و تنومند مظلومیت علی.

مظلومیت علی تنها در خانه‌نشینی و غصب خلافت علی نیست، که غصب خلافت جلوه‌ای از تجلیات ظاهری مظلومیت علی است. اگر سر مظلومیت علی منحصر به دوران "صبرت و فی العین قذی و فی الحلق شجی اری تراثی نهبا"(پس خار در چشم و استخوان در گلو و میراث به غارت رفته صبر کردم.) بود، بی‌شک در زمانه "مجتمعین حولی کربیضه الغنم"(آنگاه که برای بیعت هجوم آوردند همچون گله گوسفند به دورم ریختند) از حصار مظلومیت در می‌آمد.

اگر دوران مظلومیت علی محدود به آن بیست و سه سال دردآلود بود، در آن پنج سال دیگر قاعدتا علی مظلوم نمی‌بود.

و اگر تنها حیات علی، حیات مظلومانه بود بی‌تردید علی هنگام شهادت با مظلومیت وداع کرده بود. پس چیست، رمز مظلومیت جاودانه علی؟!

بیشترین مظلومیت و بالاترین عذاب یک گوهر در ناشناخته و مهجور ماندن آنست. راز مظلومیت خورشید را یا در ابرهای سیاه متراکم جستجو باید کرد یا در نابینایی آدمیان [و یا در ناتوانی آنان از دیدن روی خورشید].

علی قرآن ناطق است و " رب ان قومی‌اتخذوا القران مهجورا"...

جهان و آنچه در آنست، کهتر از آنست که به شناختی شایسته از علی دست یابد.

خداوندا آنچه که به تمامی ‌دست نایافتنی است، اندکش از کف نادادنی است.

ما اگرچه به علم نمی‌توانیم قدر این گوهر تابناک را بیابیم، اما به وجود همان گوهر تو را قسم می‌دهیم که در بیابان جهل رهامان نکنی و ما را از شناخت اماممان دور نگه نداری که "اللهم عرفنی حجتک فانک ان لم تعرفنی حجتک ضللت عن دینی"... 

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم 

تقصیر کسی نیست که این گونه بمیریم 

شاید خدا خواست که دل تنگ بمیریم 

هرکه با ما بود از ما می گریخت

چند روزی است دلم دیدنی است

حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ حالم را گرفتم 

یک غزل آمد که حالم را گرفت

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

اومدم بگم تابانتر از خورشید نیست وقتی چشمان تو را دیدم منصرف شدم

اومدم بگم دریا بسیار پهناور است وقتی دل عاشق تو را دیدم  منصرف شدم

اومدم بگم زندگی زیباست تو را دیدم زندگی زیباتر شد .

اومدم بگویم ((من)) وقتی تو را دیدم ((ما)) جایگزین کلامم شد.

روز پدر مبارک باد